Pytanie czy rozmawiamy o faktach. A jeśli tak, to czy stanowią one obiektywny obraz rzeczywistości, czy raczej subiektywny przekaz określający naszą strefę komfortu? Strefa komfortu jest pojęciem opisującym stan, jaki odczuwamy podczas wykonywania działań, w których czujemy się bezpiecznie i pewnie. Dzieje się tak, kiedy kroki, które podejmujemy, są nam znane, często wcześniej powtarzane, a ich rezultaty są z dużą dokładnością przewidywalne. Na gruncie zawodowym są to te zadania, których podejmujemy się na poziomie niemal nieświadomej kompetencji. Wykonujemy je bez wahania, ponieważ ich rezultat jest nam dobrze znany, podejmowanie decyzji na ogół nie pociąga za sobą niepewności, a osiągane rezultaty potwierdzają nasze niepodważalne kompetencje. Tymczasem lęk przed opuszczeniem dobrze nam znanej strefy komfortu, najczęściej w sposób dla nas nieuświadomiony, doprowadza nas do tego, że po raz kolejny wybieramy działania z reguły znane i przewidywalne. Nie widzimy, a nawet nie rozważamy innych możliwości. Co gorsza, w ogóle nie dopuszczamy do siebie myśli, że warto się nad nimi zastanowić.

Strefa komfortu jest koniem trojańskim. Można ją również porównać do nałogu: na początku zawsze daje nam wiele przyjemności, stopniowo jednak - nawet nie wiemy kiedy - przejmuje nad nami kontrolę i zaczyna decydować o naszym życiu, by w efekcie powoli nas niszczyć. Jak to się dzieje? Kiedy robimy tylko to, co znane i w największym stopniu przewidywalne, zaczynamy negować to, co nowe. Często nie dlatego, że nie mamy wiedzy i przygotowania, by podjąć inne działanie, ale dlatego, że bylibyśmy zmuszeni wejść na nieznany nam teren. Nie wykazujemy zainteresowania zmianą. Odrzucamy racjonalną analizę i pomimo racjonalnych argumentów, podejmujemy decyzję o pozostawaniu w swojej sferze bezpieczeństwa. Unikamy nowych celów, a tym bardziej związanych z próbą ich osiągnięcia aktywności. Zadowala nas to, co już mamy. Rezygnujemy z możliwości korzystania z własnego potencjału i pracy nad jego rozwojem. Postępujemy w taki sam sposób od lat, robimy i mówimy to co zwykle, choć - w gruncie rzeczy - gdzieś w głębi myślimy (marzymy) o uzyskaniu bardziej satysfakcjonujących rezultatów. Te jednak pojawiają się coraz rzadziej. Tak jak myśleliśmy "One są coraz gorsze", "Ciągle tylko zmiany i zmiany, nic już nie działa tak jak należy". Przyczyn rozczarowania upatrujemy tylko poza sobą. Znajdujemy się w swoistej pułapce niemożności zmiany. Chcemy się znaleźć w innym miejscu, ale nie zauważamy, że stale poruszamy się po tych samych znanych drogach. Wyjście poza strefę komfortu powoduje dyskomfort. Kiedy jednak pozostajemy w strefie komfortu z czasem również pojawia się nuda, apatia, w końcu wypalenie zawodowe. To najwyższy głos, że czas na zmianę. 

 

Strefa komfortu to wszystkie te myśli, nawyki i rutynowe działania, które stają się dla nas swoistymi niepodważalnymi nakazami, stereotypowymi prawdami o życiu i naszych prawach i powinnościach, które decyzją o naszym postępowaniu nawet za cenę poczucia bezradności, goryczy czy niespełnienia. Dzieje się tak, bo zniechęcenie i żal, które nam towarzyszą są na ogół o niebo bardziej atrakcyjne, aniżeli niepewność tego, co może się zdarzyć, gdybyśmy na krok opuścili naszą strefę bezpieczeństwa. Zupełnie pomijamy to, co może pojawić się później - poczucie realizacji, satysfakcja, spełnienie zawodowe... Strach przed zmianą tworzy w nas przekonanie, że nowe nie jest dobre tylko dlatego, że nie jest znane. Strefa komfortu na początku jest azylem, daje nam przyjemność, jednak po pewnym czasie, w sposób przez nas niezauważony, staje się naszym ograniczeniem. Zaburza obiektywny osąd własnych możliwości i podejmowania właściwych i korzystnych decyzji. 

 

* * *