Niegrzeczne dzieci (cz. 2) chcą Twojej uwagi

Jarek Żyliński, 11 Czerwiec 16

Czasem dzieci może i mają określone dobrze granice, a nadal rozrabiają. Może dlatego, ze jest to jedyny sposób, w który są w stanie zwrócić na siebie Twoją uwagę?
 

Piękna ilustracja do tematu:

Mój kolega kiedyś się mnie pytał, co ma zrobić z dzieckiem (1,5 roku), które włazi mu na parapet. Kolega jest informatykiem i czasem pracuje opiekując się dzieckiem. Spytałem się go więc co robi kiedy córeczka włazi na ten parapet - bierze ją i tłumaczy jej że tak nie można - a co potem? - "pracuję dalej".

Zasada prościutka: "Bawię się spokojnie więc rodzic zajmuje się komputerem, a jak ja wlezę na parapet to zajmie się mną. To jest jasne jak słońce, że żeby zdobyć jego uwagę, muszę wleźć na parapet."

Jeśli dziecku brakuje uwagi rodzica, wówczas znacznie ważniejsze od tego czy jest to zła czy dobra uwaga - jest to, czy w ogóle rodzic zwróci na nie uwagę. W momencie, kiedy odkryje taki mechanizm, to zacznie z niego korzystać - niestety często nieświadomie i to samo się tyczy nie tylko maluszków, ale i starszych dzieci.

Co wtedy? Nie da się nie zareagować na łamanie granic, szczególnie przy naruszeniu bezpieczeństwa, bo wtedy z kolei popadniemy w mechanizmy opisywany w ostatnim wpisie.

Zatrzymajmy się najpierw nad tym, że skoro dochodzi do takich wymuszeń uwagi, to mamy do czynienia z jakimś deficytem, a co za tym idzie być może zaniedbaniem rodzicielskim. Dziecko potrzebuje nade wszystko Waszego czasu i miłości. Tak, trzeba dbać o siebie, ale jeśli dostaje się takie komunikaty, to trzeba tutaj zareagować. Dziecko musi mieć pewność Waszej miłości. Jeśli nie możecie mu dać swojego czasu, zadbajcie chociaż o to, by wiedziało czego się spodziewać, wiedziało kiedy otrzyma Wasz czas, niech wie, że w końcu o nie zadbacie.

Wracając do problemu, co zrobić w momencie, kiedy dziecko załapało mechanizm - rozrabiam=dostaję uwagę? Dziecko walczy o jakąkolwiek uwagę, ale jeśli ma do wyboru, to będzie wolało Waszą dobrą uwagę. Dlatego ten wybór trzeba stworzyć, przez pewien rodzaj nagrody. Trzeba też stworzyć pewien kod - w jaki sposób dziecko może zabiegać o Wasz czas. Nawet wyraźnie powiedzieć "Jasiu, jak będziesz chciał się ze mną pobawić - koniecznie mi powiedz, nawet jak jestem zajęta - wtedy się jakoś umówimy".

Na przeciwwadze trzeba postawić brak nagrody za zachowania destrukcyjne. Tak więc owszem, zdejmiemy z parapetu, bo są granice braku reakcji, ale potem po prostu, jedno zdanie objaśnienia, odgrodzenie od parapetu i tyle. Tylko nadal niech obowiązuje zasada - dziecko musi wiedzieć, jak może zabiegać o uwagę. Tutaj też warto ostrzec przed piekielną pułapką wymuszania krzykiem. To bardzo trudne, ale czasem trzeba swoją empatię schować głęboko i wytrzymać - dla dobra dziecka.

Myślę, że już mogę po cichu podpowiedzieć, to co biega między wierszami obu części. Jeśli dziecko jest niegrzeczne, to bardzo często chce nam coś konkretnego powiedzieć, ale nie umie inaczej - a ten sposób działa. Dlatego owszem, nie zgadzajmy się na rozrabianie, ale kluczowe jest pytanie "dlaczego tak robisz"?

W kolejnej części dwa słowa o tym, jak dzieci mogą rozrabiać, bo w przeciwieństwie do części poprzedniej, granice są za ostre.

* * *

O autorze:
		Jarek Żyliński Psycholog wychowawczy, opowiada rodzicom o rozwoju dzieci i mechanizmach związanych z wychowaniem. Używa do tego konsultacji, warsztatów oraz środków medialnych. W internecie: Facebook
Tekst pierwotnie ukazał się na Psychoblogu autora na Facebooku