www.edukacjaidialog.pl Mój profil Blogi Comeback rózgi i klęczenia na grochu?

Comeback rózgi i klęczenia na grochu?

Były minister edukacji Anglii, David Lammy, ostatnio publicznie oświadczył, że brak kar cielesnych w szkołach jest powodem załamania dyscypliny. Jego zdaniem szerząca się w społeczeństwie przestępczość wśród młodzieży, pojawiające się jak grzyby po deszczu gangi nastolatków oraz kompletny brak autorytetów, stały się problemem odkąd zaniechano praktykowania bardziej radykalnych kar za niestosowanie się do zasad panujących w szkołach.

Uważa, że w czasach epoki wiktoriańskiej – kiedy rózgi śmigały nad pośladkami zdeprawowanych uczniów – nauczyciel posiadał autorytet, który szanowano, nie było takich problemów z przestępczością wśród nieletnich jak obecnie. Ponadto, David Lammy posłużył się przykładem z własnego życia, publicznie oznajmiając, że zdarzyło mu się ukarać cieleśnie dwóch swoich synów, kiedy bawili się w niebezpieczny dla siebie sposób. I choć dodał, że to poskutkowało, a przykład miał stanowić dowód na poparcie swojego zdania, w świetle prawa dopuścił się przestępstwa, za które może zostać ukarany.

Na całym świecie walczy się ze zniesieniem kary cielesnej w szkołach – z jaką skutecznością, zależy od regionu i zakorzenienie takiej tradycji. W Europie owe praktyki stały się raczej archaiczne, w Ameryce jeszcze kilka stanów wciąż je respektuje – podobnie jak niektóre szkoły prywatne, obłożone specjalnymi rygorami.

Kij ma dwa końce

Każda skrajność jest zła. Bicie dzieci natychmiast nasuwa ponury obraz katowanych rózgami uczniów płaczących po kątach, z ranami na ciele, klęczących po godzinach na grochu i przepisujących tysiąc razy obitą linijką ręką „już zawsze będę odrabiał zadania domowe”. Z drugiej strony mamy obraz zastraszonych opieką społeczną rodziców, którzy boją się swoim pociechom zwrócić uwagę w obawie, że zostaną im odebrane prawa rodzicielskie (tak bowiem wyglądają realia w niektórych krajach Europy). W tej sytuacji trzeba znaleźć złoty środek, a mianowicie zrozumieć różnicę między bezmyślnym pobiciem, a wydaniem należnej kary za złamanie regulaminu.

Przestępczość w szkołach gimnazjalnych w roku 2011 (w stosunku do roku 2010) wzrosła – UWAGA! – o 100%. W związku z reformą oddzielającą podstawówkę od liceum trzyletnim gimnazjum, odseparowano młodzież w najtrudniejszym wieku, w efekcie czego nauczyciele i wychowawcy borykają się z ogromnymi problemami wychowawczymi. Bardzo wysoki procent nauczycieli obstaje za wprowadzeniem do szkół większego rygoru. Bo jak ma sobie poradzić jedna osoba z dzieckiem, które dopuszcza się przemocy na innym, kiedy nie wolno jej tego dziecka ani dotknąć, ani opuścić klasy aby sprowadzić pomoc?

Pomimo mnożących się programów postulujących zaprzestanie przemocy w szkołach, przestępczość i tak rośnie. Nauczyciel często nie jest szanowany, a jego podstawowe do tego prawo odmawiane jest przez młodzież, która czuje się na lekcji bezkarna – bo „nauczycielowi i tak nie wolno nic mu zrobić”. Uwaga wpisana do dziennika czy obniżenie zachowania to za mało – żeby nie powiedzieć, że nic – dla grupy dzieci, która nie uznaje dobrych stopni i zachowania za powód do chwały. Rozwiązania należy szukać gdzie indziej. I kto wie, czy perspektywa spędzenia określonego czasu po lekcjach spędzonych na bolesnym przepisywaniu nowych postanowień, czy publiczne – przed szkołą – przyznanie do winy i ukaranie, nie byłoby najlepszym i najskuteczniejszym sposobem na przywrócenie porządku i zasad do szkół.