Publikacje

Katarzyna Rozmanowska, 28 Lipiec 09, komentarze (0)

Analiza przypadku rozpoznawania i rozwiązywania problemów edukacyjno- wychowawczych poprzez terapeutyczną funkcję koła recytatorskiego i ćwiczeń dramowych.

Geneza i dynamika zjawiska
Teatr zaspokaja potrzeby psychiczne jednostki ludzkiej, już od najmłodszych lat jej istnienia, i odgrywa ważną rolę w rozwoju osobowości człowieka, więc skorzystałam z technik dramowych. Scenki improwizowane, etiudy, żywe obrazy lepiej niż wykład moralizujący rozwiązywały problemy młodzieży gimnazjalnej, pozwalały zapobiegać konfliktom i rozwiązywać je, uczyły uczniów dokonywać świadomych wyborów. Udział w teatrze szkolnym umożliwia emocjonalny rozwój dziecka, młodego człowieka. Pozwala poznawać siebie, pomaga wyrabiać umiejętność wywoływania emocji i radzenia sobie z nimi. Pozwala odkryć inny świat (inny niż "domowy", "podwórkowy", "lekcyjny"), znaleźć motywację do życia, na zasadzie: mogę na scenie, to mogę w życiu; rozwija wiarę w siebie. W takim rozumieniu ma niewątpliwie znaczenie terapeutyczne. Z własnej inicjatywy prowadziłam zajęcia recytatorskie z młodzieżą od początku pracy na stanowisku nauczyciela języka polskiego. Lekcje, na których "bawiliśmy się" w teatr zachęciły kilkoro młodych ludzi do wstąpienia do prowadzonego przeze mnie później koła recytatorskiego. Kierowała nami bardziej intuicja i pragnienie wykreowania zabawnych scenek niż świadomość ciała i słowa. Wtedy już najważniejsze wydawało mi się samo zaangażowanie, realizowanie własnych wizji: do dzisiaj tak właśnie patrzę na zajęcia z uczniami.. Obecnie prowadzę koło recytatorskie, które pracuje 3 godziny w tygodniu.

Katarzyna Rozmanowska, 28 Lipiec 09, komentarze (0)

Doskonalenie umiejętności poprawnej wymowy z odpowiednią artykulacją, akcentem, tempem, rytmem i intonacją.

Zajęcia koła recytatorskiego

Opracowała i przeprowadziła: Katarzyna Rozmanowska
Klasa: członkowie koła recytatorskiego

Temat: Doskonalenie umiejętności poprawnej wymowy z odpowiednią artykulacją, akcentem, tempem, rytmem i intonacją.

Cele:

? rozwijanie wyobraźni twórczej,
? umiejętności okazywania uczuć,
? rozwijanie aktywności, śmiałości,
? zdolności komunikowania się za pomocą gestu,
? wyrażania uczuć sobą,
? umiejętności obserwacji i wyciągania wniosków,
? współdziałania w grupie

Monika Bundz, 29 Październik 09, komentarze (0)

Z doświadczeń pedagogicznych: świadomość własnego ciała

 

Olga Franiak, 24 Listopad 10, komentarze (0)

Konektywizm - Wstęp

1. Podstawy
2. Ograniczenia behawioryzmu, kognitywizmu i konstruktywizmu
3. Alternatywna teoria
4. Sieci, male swiaty, luzne wiezi
5. Implikacje, Wnioski, Literatura

Grzegorz Borkowski, 13 Wrzesień 09, komentarze (0)

Muzykoterapia jako metoda wspomagająca pracę nad komunikacją dzieci z głęboką niepełnosprawnością intelektualną

Słowo " muzykoterapia " aktualnie żywo funkcjonuje w powszechnym obiegu społecznym. Jednak czy świadomość, co ono tak naprawdę oznacza jest wystarczająca, by móc w sposób twórczy, skuteczny i odpowiedzialny ją stosować w szeroko rozumianej rehabilitacji ? Nie każde słuchanie muzyki czy nawet jej tworzenie jest muzykoterapią, tak jak nie każda rozmowa jest psychoterapią , mimo tego, że zarówno jedno, jak i drugie może nieść w sobie pewien potencjał relaksacyjny i oczyszczający. T. Natanson mówi, że muzykoterapia jest " metodą postępowania wielokrotnie wykorzystującą wieloraki wpływ muzyki na psychosomatyczny ustrój człowieka " ( 1979, s. 51 ).

Justyna Agnieszka Wrzochul-Stawinoga, 05 Lipiec 13, komentarze (0)

Psychoaktywne społeczeństwo zmian - przegląd uwarunkowań narkomanii

Narkomania stała się powszechnym problem dorastającego społeczeństwa. Dostęp do narkotyków w niektórych  krajach Unii Europejskiej staje się coraz mocniejszym argumentem sięgania przez współczesną młodzież po środki psychoaktywne. W czasie, w którym coraz większego znaczenia nabiera chwilowa przyjemność narkotyki stają się częścią spotkań towarzyskich młodych ludzi i modnym dodatkiem do życia. Stanowią również złe lekarstwo na kryzys, bezrobocie i frustrację. 

Katarzyna Rozmanowska, 28 Lipiec 09, komentarze (2)

Teatr szkolny

Teatr zaspokaja potrzeby psychiczne jednostki ludzkiej, już od najmłodszych lat jej istnienia, i odgrywa ważną rolę w rozwoju osobowości człowieka. Scenki improwizowane, etiudy, żywe obrazy lepiej niż wykład moralizujący rozwiązują problemy młodzieży gimnazjalnej, pozwalają zapobiegać konfliktom i rozwiązywać je, uczą uczniów dokonywać świadomych wyborów. Udział w teatrze szkolnym umożliwia emocjonalny rozwój młodego człowieka. Pozwala poznawać siebie, pomaga wyrabiać umiejętność wywoływania emocji i radzenia sobie z nimi. Pozwala odkryć inny świat (inny niż "domowy", "podwórkowy", "lekcyjny"), znaleźć motywację do życia, na zasadzie: mogę na scenie, to mogę w życiu; rozwija wiarę w siebie. W takim rozumieniu ma niewątpliwie znaczenie terapeutyczne.

Małgorzata Delmanowicz, 08 Grudzień 09, komentarze (2)

Komunikacja alternatywna (początki)

Początki pracy z uczniem z porażeniem mózgowym, poruszającym się na wózku, ale również i samodzielnie. Uczeń wypowiada trzy słowa. Rozpoznaje zdjęcia.